Skógræktarfélag Reykjavíkur stendur fyrir reglulegri umfjöllun undir yfirskriftinni „Hverju mælir þú með?“ Markmiðið er að auka áhuga og kynna margar og ólíkar hliðar á skógum, skógrækt, skógarmenningu og útivist.
Þórdís Halla Sigmarsdóttir, kennari og deildarstjóri, hefur haldið fjölda námskeiða um tálgun og náttúrutengsl. Hún er með meistarapróf í umhverfis- og náttúrusiðfræði.
Ég mæli með þessu litla sem liggur þarna
Á haustmánuðum 2025 ákváðum við í Skógræktarfélaginu Björk í Reykhólahreppi að efna til aðventugleði í lok nóvember. Við settum saman notalega dagskrá þar sem kveiktur yrði eldur, borið fram heitt kakó og smákökur og föndraðar jólaskreytingar úr eingöngu náttúrulegum efnum. Þetta síðast nefnda var metnaðargjarnt og krafðist undirbúnings sem verður að hluta til efni þessa litla pistils. Ég tók að mér að útvega efni og undirbúa án þess að nota vír eða kaupa hefðbundið skreytiefni.
Meðan jörð var enn auð og ófrosin fór ég í leiðangur í skóginn og sótti í fyrstu ferð grenigreinar sem voru þar í hrúgum og litlar barkarplötur sem lágu á víð og dreif undir áratuga gömlum grenitjrám.
Þessar litlu plötur tíndi ég upp, tók með mér og lét þorna inni áður en ég fór að skoða þær betur og sá þá að þetta voru sterkar og litfagrar plötur. Lögunin stundum hringlaga en sumar minntu mig á lítil hjörtu og þá fékk ég þá hugmynd að saga þær aðeins til og ýta undir hjartaformið þar sem upp á vantaði.
Í bandsög með fínu blaði var þetta létt verk og brátt átti ég stóran bréfpoka fullan af hjörtum, liturinn brúnn með rauðum blæ en önnur dökkbrún. Ég boraði göt í hjörtun og það var undantekning ef þau brotnuðu við vinnsluna þó þunn væru.
Að endingu smeygði ég bandi í gatið, svo kölluðu sisal bandi úr bygginavörubúð sem var það náttúrulegasta sem ég fann. Ég var ánægð með þennan fjársjóð sem ég fann og þessi hjörtu skreyttu greinar og fleira á aðventugleðinni okkar.
Litlu hjörtun stóðu alveg fyrir sínu ein og sér en voru í aðalhlutverki sem skreyting á kransa þarna í skóginum. Kransarnir voru gerðir úr greinum og bundnir saman með fyrrnefndu garni, þeir voru sumir hringlaga en miklu fleiri voru það ekki sem kom ekki að sök.
Af öðru skreytiefni sem við bárum í skóginn má nefna: frosin reyniber og snjóber, þurrkaðar appelsínur og epli og að sjálfsögðu var enginn skortur á könglum. Könglar sem falla á jörð eru fæstir stórir á Íslandi en geta verið harðir og þá sérstaklega furukönglarnir. Hér fylgir ein hugmynd sem færir skóginn inn í hvert hús. Ég átti í fórum mínum litla bastmottu sem ég veit að sumir nota við að rúlla upp sushi bitum en það hafði ég bara einu sinni gert og því lá mottan óhreyfð í skáp. Hana tók ég í sundur prik fyrir prik og boraði göt í könglana sem prikunum hæfðu, ca.2-3mm. Þeim stakk ég síðan í könglana ásamt dropa af trélími og bjó til könglavendi. Þetta getur hentað sem hluti af þurrskreytingu, ofan í hýbílailmskrukkur eða sem hárskreyting ef vill svo fátt eitt sé nefnt.
Þessi efniviður í hjörtun hafði hingað til farið fram hjá mér en verður notaður aftur í sama tilgangi, sem pakkaskraut og kannski í eitthvað fleira.
Stundin í skóginum heppnaðist afskaplega vel enda ekki hægt annað í notalegri samveru í skógarrjóðri.